Komitet honorowy

wtorek, 25 października 2011

Członek Komisji Europejskiej ds. programowania finansowego i budżetu

Janusz LEWANDOWSKI

lewandowski

Urodzony 13 czerwca 1951 roku w Lublinie

Żonaty
1 córka

Działalność zawodowa

II.2010 do dziś: Komisarz UE ds. budżetu i programowania finansowego
VII.2009 - II.2010: Poseł Parlamentu Europejskiego VII kadencji (Komisja Budżetowa)
I.2007 - VII.2009: Poseł Parlamentu Europejskiego VI kadencji (Komisja Budżetowa - Wiceprzewodniczący)
VII.2004 - I.2007: Poseł Parlamentu Europejskiego VI kadencji (Komisja Budżetowa - Przewodniczący)
V.2004 - VII.2004: Poseł Parlamentu Europejskiego V kadencji (Komisja Przemysłu, Handlu Zewnętrznego, Badań i Energii)
IV.2003 - IV.2004: Obserwator przy Parlamencie Europejskim (Komisja Przemysłu, Handlu Zewnętrznego, Badań i Energii)
X.2001 - VI.2004: Poseł na Sejm RP, Z-ca Przewodniczącego Sejmowej Komisji Europejskiej
IX.1997 - X.2001: Poseł na Sejm RP, Z-ca Przewodniczącego Sejmowej Komisji Skarbu Państwa, Uwłaszczenia i Prywatyzacji
X.1993 do dziś: Przewodniczący Rady Programowej Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową
VII.1992 - X.1993: Minister Przekształceń Własnościowych
XI.1991 - IX.1993: Poseł na Sejm RP, Przewodniczący Komisji Przekształceń Własnościowych (XII.1991- VII.1992)
I.1991 - XII.1991: Minister Przekształceń Własnościowych
1988-1990: dyrektor firmy konsultacyjnej "Omega"
1980-1981: ekspert NSZZ "Solidarność" (także w latach 1982-89)
1974-1984: pracownik naukowy Uniwersytetu Gdańskiego

Wykształcenie

1984: doktorat z ekonomii, Uniwersytet Gdański
1974: absolwent Uniwersytetu Gdańskiego, mgr ekonomii

źródło: ec.europa.eu

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego

Jerzy BUZEK

buzek

Urodziłem się 3 lipca 1940 roku w Śmiłowicach na Śląsku Cieszyńskim w domu rodzinnym zbudowanym przez mojego dziadka, Jana Szczukę, wieloletniego kierownika polskiej szkoły ludowej. Zaledwie 500 metrów dalej na południe teren wznosi się stromo, tworząc masyw Jaworowego w Beskidzie Śląskim. Tam od wieków była etniczna granica Polski. Dziś ta mała wioska, położona kilka kilometrów od Cieszyna i Trzyńca leży po czeskiej stronie granicy.

Moja matka była nauczycielką a ojciec inżynierem elektrykiem. Rodzina ojca od stuleci żyła w Końskiej, niedaleko Śmiłowic. Ojciec w latach 30. studiował na politechnice w Wolnym Mieście Gdańsku. Przewodniczył organizacji polskich studentów. Dwa lata przed wojną ukończył studia i przeniósł się do pracy w Chorzowie, gdzie urodziła się moja siostra Helena. W czasie okupacji niemieckiej najpierw ukrywał się a potem odmówił podpisania volkslisty i jako prosty robotnik z naszywką "P" pracował w Opolu. Następnie zbiegł do Wiednia, gdzie dotrwał do końca wojny. Moja mama z dwójką dzieci przebywała w tym czasie u najbliższej rodziny - swoich i męża rodziców na Zaolziu.

Po wojnie Zaolzie przyłączono do Czechosłowacji i moi rodzice postanowili przeprowadzić się z powrotem do Chorzowa.

Ojciec został dyrektorem technicznym zakładu sieci energetycznych w Gliwicach. Mimo nacisków nie zapisał się do partii komunistycznej, co było ewenementem, w dodatku chodził do kościoła i mówił o tym publicznie. Był wielokrotnie przesłuchiwany i szykanowany. Zmarł w 1953 roku w wieku 44 lat.

W Chorzowie, w latach 1947 - 1953 uczyłem się w Szkole Podstawowej nr 24, a potem - w latach 1953- 1957 w Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego.

Po maturze rozpocząłem studia na Wydziale Mechaniczno - Energetycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Tam w 1963 roku uzyskałem dyplom magistra inżyniera mechanika-energetyka. Po ukończeniu studiów rozpocząłem pracę w Instytucie Inżynierii Chemicznej Polskiej Akademii Nauk w Gliwicach, gdzie w 1969 roku zdobyłem stopień doktora nauk technicznych. Właśnie tam poznałem Ludgardę Czaplę. W czerwcu 1974 r. wzięliśmy ślub. Przez następne lata, do dzisiaj pracowaliśmy w tym sam instytucie. W 1976 roku. urodziła się Agata, dzisiaj już aktorka teatru Ateneum w Warszawie z dorobkiem kilku premier teatralnych i filmowych.

W 1971 roku wyjechałem na staż naukowy w Uniwersytecie w Cambridge. Równocześnie z pracą w Instytucie prowadziłem zajęcia na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, a później na Politechnice Opolskiej. Na początku lat osiemdziesiątych rozpocząłem prace z dziedziny ochrony środowiska, w szczególności ochrony powietrza. Wyniki prac naukowych wdrożyłem bezpośrednio w przemyśle, między innymi w postaci kilku instalacji odsiarczania spalin. W 1992 roku kierowałem ogólnopolskim zespołem specjalistów przy opracowywaniu ekspertyzy PAN w tej dziedzinie oraz współorganizowałem Konsorcjum Ochrony Powietrza. Byłem członkiem i Sekretarzem Naukowym Komitetu Naukowego Inżynierii Chemicznej i Procesowej PAN oraz Rady Redakcyjnej głównego polskiego czasopisma naukowego z tej dziedziny - "Inżynieria Chemiczna i Procesowa". W międzyczasie zdobyłem stopień naukowy doktora habilitowanego, a następnie tytuł profesora nauk technicznych.

We wrześniu 1980 roku rozpoczęła się moja działalność w "Solidarności". Wybrano mnie przewodniczącym Komisji Zakładowej Związku. Latem 1981 roku zostałem delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów "Solidarności". Spotkało mnie i to wyróżnienie, że przewodniczyłem obradom jego drugiej tury. Później przewodziłem jeszcze IV, V i VI Krajowemu Zjazdowi Delegatów NSZZ "Solidarność".

13 grudnia uniknąłem internowania, ukrywałem się. Niebawem, razem z kolegami, rozpoczęliśmy wydawanie nielegalnego, powielaczowego biuletynu "S". Pierwszy numer ukazał się już w styczniu 1982 r. Razem z rozbudowywaniem sieci kolportażu odtwarzaliśmy struktury Związku: od Gliwic po Dąbrowę Górniczą, od Bytomia po Jastrzębie. Przez szereg lat działałem w podziemnych regionalnych i krajowych władzach "S". Używałem wtedy konspiracyjnego pseudonimu "Karol". Choroba córki przerwała w 1987 roku moją działalność konspiracyjną. Po zwycięstwie w 1989 roku powróciłem do pracy naukowej w pełnym wymiarze.

W lutym 1997 r. zostałem koordynatorem zespołu ekspertów gospodarczych AWS. Opracowany wtedy program AWS stał się jednym z głównych elementów zwycięskiej kampanii wyborczej do parlamentu. Zostałem posłem na Sejm RP. Tak spełniają się marzenia. Gdy miałem 15 lat, to wymyśliłem sobie, że najpiękniejsza rzecz, jaka mogłaby mi się w życiu wydarzyć, to zostać posłem w wolnej Polsce.

17 października zostałem desygnowany na szefa Rady Ministrów. Zaprzysiężenie Rady Ministrów, na mój wniosek, odbyło się 31 października. 10 listopada 1997 r. wygłosiłem w Sejmie Exposé, zaś w nocy z 10/11 listopada uzyskałem poparcie Sejmu dla przedstawionego składu RM i treści wystąpienia.

W styczniu 1999 roku zostałem przewodniczącym partii politycznej Ruch Społeczny AWS, która miała w parlamencie ponad stu posłów i senatorów. W 1998 postanowiliśmy z żoną powołać Fundację na Rzecz Rodziny. Zdaję sobie sprawę, że gospodarka wolnorynkowa sprawiła, że ludzie słabsi, mniej zaradni znaleźli się na granicy ubóstwa. Chcemy im pomagać. Zainicjowałem też doroczny konkursu Pro Publico Bono na najlepszą inicjatywę obywatelską w Polsce. W latach 2002 -2004 piastowałem funkcję prorektora ds. Nauki Akademii Polonijnej w Częstochowie i założyłem Polonijną Szkołę Dyplomacji.

OOd 2004 jestem posłem do Parlamentu Europejskiego, do którego dostałem się z najlepszym w Polsce wynikiem. W tym samym roku zostałem Wiceprzewodniczącym Europejskiego Forum Energetycznego oraz reprezentowałem Parlament Europejski podczas wyborów na Ukrainie, wspierając Pomarańczową Rewolucję. Byłem sprawozdawcą w ramach Siódmego Programu Strukturalnego na rzecz Badań i Innowacji, a także sprawozdawcą Europejskiego Planu Strategicznego w zakresie Energii i Technologii. Uzyskałem tytuł "Eurodeputowany 2006 w kategorii badania naukowe i technologie", przyznawany przez "Magazyn Parlamentarny", a także nagrodę "Biały Węgiel 2006", przyznawaną przez Polskich Inżynierów. W 2007 Przewodniczący Pöttering uhonorował mnie statuetką gołębia, ufundowaną z okazji 60-tej rocznicy przyjęcia Deklaracji Praw Człowieka. W roku 2008 rankingi "Wprost" i "Rzeczypospolitej" uznały mnie najlepszym polskim eurodeputowanym.

W latach 2004-2009 byłem członkiem Komisji Przemysłu, Badań i Energii oraz Komisji Środowiska, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. Należałem również do następujących delegacji Parlamentu Europejskiego: Komisja Współpracy Parlamentarnej UE- Ukraina, jak również Delegacja stosunków z krajami Azji Południowo-Wschodniej i ASEAN.

Osiągając w ostatnich wyborach do Parlamentu Europejskiego 400 000 głosów, okazałem się być najpopularniejszym polskim eurodeputowanym. Jednocześnie, 14 lipca 2009, zostałem wybrany na Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, zdobywając 555 spośród 644 ważnych głosów i stając się pierwszym Przewodniczącym z państw byłego Bloku Wschodniego. Zastąpiłem na tym miejscu niemieckiego Chrześcijańskiego Demokratę - Hans-Gert Pötteringa - i będę sprawował urząd przez najbliższe dwa i pół roku.

źródło: www.buzek.pl

Prezes Trybunału Konstytucyjnego

prof. Zw dr hab. Andrzej RZEPLIŃSKI

rzepliski

Urodził się 26 listopada 1949 r. w Ciechanowie. W 1971 r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1978 r. uzyskał tytuł doktora nauk prawnych, a w 1990 r. doktora habilitowanego. Od 2000 r. jest profesorem zwyczajnym.

Po studiach został aplikantem Prokuratury Powiatowej w Garwolinie i w 1972 r. podjął studia doktoranckie z zakresu kryminologii w Instytucie Nauk Prawnych PAN. Od 1991 r. kierownik Katedry Kryminologii i Polityki Kryminalnej oraz Ośrodka Badań Praw Człowieka na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Był m.in. ekspertem Obywatelskiego Centrum Inicjatyw Ustawodawczych NSZZ "Solidarność", w ramach którego przygotował projekt Kodeksu karnego wykonawczego oraz projekt ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Wykładał również w DePaul University w Chicago oraz w Saint Louis University.

W 1990 r. był inicjatorem przygotowania i współautorem projektu Karty Praw i Wolności, przedstawionego przez grupę członków Komitetu Helsińskiego w Polsce i w listopadzie 1992 r. przedłożonego przez Prezydenta RP Sejmowi jako projekt ustawy konstytucyjnej. Był członkiem Komisji Reformy Prawa Karnego przy ministrze sprawiedliwości gdzie pracował w zespole ds. kodeksu karnego wykonawczego. W latach 1992-1993, na prośbę Prezydenta RP, przygotował wraz trzema innymi autorami, projekt Konstytucji RP. Był również m.in. członkiem helsińskiego ruchu obrony praw człowieka (Komitet Helsiński w Polsce oraz zarząd Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka), Komitetu Wykonawczego Międzynarodowej Helsińskiej Federacji Praw Człowieka w Wiedniu, Komitetu Bioetycznego Rady Europy. Jest członkiem Komitetu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych ONZ.

Współpracował m.in. z Chicago University Law School Center for the Study of Constitutionalism in Eastern Europe, instytutami Maxa Plancka (für ausländische und internationales Strafrecht we Fryburgu; für europäische Rechtsgeschite we Frankfurcie n/Menem oraz für ausländische öffentliches Recht und Völkerrecht w Heidelbergu) oraz z Constitutional and Legal Policy Institute Uniwersytetu Środkowo-Europejskiego w Budapeszcie.

W 1990 r. był doradcą do spraw reformy prawa penitencjarnego dyrektora więziennictwa, a w latach 1998-2000 doradcą prawnym ministra-koordynatora ds. służb specjalnych. Od 2001 do 2005 r. był doradcą prezesa Instytutu Pamięci Narodowej.

Był ekspertem Departamentu Monitoringu Praw Człowieka przy Sekretarzu Generalnym Rady Europy, ekspertem ONZ ds. zapobiegania przestępczości oraz ekspertem Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka OBWE w Warszawie.

Jest autorem licznych publikacji z zakresu konstytucyjnych praw człowieka, sądownictwa, kryminologii, więziennictwa, zbrodni państwa, kary śmierci, polityki kryminalnej porównawczej, prawa policyjnego, korupcji oraz opinii prawnych przedstawionych komisjom parlamentarnym, Sądowi Najwyższemu, Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka, Trybunałowi Konstytucyjnemu.

W grudniu 2007 r. został wybrany przez Sejm RP na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. W grudniu 2010 r. został powołany przez Prezydenta RP na stanowisko Prezesa TK.

źródło:www.trybunal.gov.pl

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego Rzeczypospolitej Polskiej

Stanisław Zbigniew DĄBROWSKI

dbrowski

Urodził się 12 kwietnia 1947 r. w Sokołowie Podlaskim.
Sędzia Stanisław Dąbrowski po ukończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Warszawskim w 1970 r. rozpoczął pracę w sądownictwie jako aplikant sądowy w Sądzie Wojewódzkim dla województwa warszawskiego.
Po odbyciu 2 - letniej aplikacji i złożeniu egzaminu sędziowskiego w 1972 r. mianowany został asesorem sądowym. Czynności sędziowskie pełnił kolejno w Sądach Powiatowych w Siedlcach i Węgrowie. W 1974 r. został powołany na stanowisko sędziego Sądu Powiatowego w Węgrowie, czasowo pełniąc obowiązki sędziego Sądu Powiatowego w Sokołowie Podlaskim. Następnie w 1976 r. powołany został na przewodniczącego Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w Węgrowie.
W 1978 r. delegowany został do pełnienia obowiązków sędziego Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach, a następnie w 1979 r. został powołany na sędziego tego Sądu.
W Sądzie Wojewódzkim orzekał w I i II instancji, a ponadto wykonywał obowiązki związane ze sprawami w zakresie obrotu zagranicznego. Dominującą dziedziną Jego zainteresowań w pracy była i jest cywilistyka. W 1978 r. ukończył studia podyplomowe na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie specjalizacji cywilnej.
W 1990 r. został powołany na sędziego Sądu Najwyższego i orzeka w Izbie Cywilnej.
Z dniem 19 października 2010 r. powołany został na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.
W 1980 r. wstąpił do NSZZ "Solidarność"; pełnił funkcję przewodniczącego Międzyzakładowej Komisji NSZZ "Solidarność" sądów okręgu Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach, był również członkiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości. Z chwilą wprowadzenia stanu wojennego nie wystąpił z NSZZ "Solidarność". W latach 1989 - 1991 był posłem X Kadencji Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (Sejm kontraktowy); należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego; sędzia działał w Komisjach Sprawiedliwości i Prac Ustawodawczych.
W latach 2002 - 2004 był członkiem Krajowej Rady Sądownictwa, w 2004 r. objął funkcję wiceprzewodniczącego tej Rady, a następnie w 2006 r. przewodniczącego. Funkcję tę sprawował do marca 2010 r.
Sędzia jest żonaty i ma trzy dorosłe córki.

źródło: http://www.sn.pl

Prezes Najwyższej Izby Kontroli

Jacek Jezierski

jj3

Urodził się 11 kwietnia 1958 r. w Gdańsku. Ukończył Wydział Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Gdańskiego z tytułem magistra biologii o specjalizacji ekologia zwierząt. W 1981 r. wyjechał na roczną wyprawę naukową Uniwersytetu Gdańskiego do stacji badawczej PAN na Spitsbergenie.

Pracę zawodową rozpoczął w 1983 r. w Stacji Ornitologicznej Instytutu Zoologii PAN w Górkach Wschodnich koło Gdańska. W latach 1985-1990 utrzymywał się z prac wysokościowych prowadzonych przez Klub Wysokogórski "Trójmiasto". W latach 1990-1992 pracował w Biurze ds. Ekologii Komisji Krajowej NSZZ Solidarność.

W dniu 15 czerwca 1992 r. Jacek Jezierski rozpoczął pracę w Najwyższej Izbie Kontroli na stanowisku wicedyrektora Zespołu Ochrony Środowiska i Gospodarki Przestrzennej, a po reorganizacji - Departamentu Ochrony Środowiska i Budownictwa. Od 1 sierpnia 1998 r. pełnił funkcję wiceprezesa NIK.

22 sierpnia 2007 r. został zaprzysiężony na stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

Od czerwca 2008 roku do końca maja 2011 roku sprawował funkcję Przewodniczącego Zarządu EUROSAI.

Minister Edukacji Narodowej

Krystyna SZUMILAS

szumilas_male

Krystyna Szumilas urodziła się w 28 czerwca 1956 r. w Knurowie (woj. śląskie). W 1983 r. ukończyła matematykę na wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Ukończyła również studia podyplomowe z zakresu prawa samorządu terytorialnego, zarządzania oświatą, zarządzania zasobami ludzkimi oraz informatyki.

Pierwszą pracę podjęła w 1975 r. w Szkole Podstawowej nr 6 w Knurowie, gdzie pracowała jako nauczyciel matematyki do 1991 r. W latach 1991 - 1995 była pełnomocnikiem Zarządu Miasta Knurowa ds. oświaty. Knurów, wówczas jako jedna z pierwszych gmin, przejął zarządzanie szkołami publicznymi od Państwa. Następnie od 1995 r. do 1998 r. kierowała Miejskim Zespołem Jednostek Oświatowych Urzędu Miejskiego w Knurowie. W latach 1999 - 2001 zasiadała w zarządzie powiatu gliwickiego.

W pierwszych wyborach samorządowych w roku 1990 zdobyła mandat radnej Rady Miasta Knurów, a w roku 1998 radnej Rady Powiatu Gliwickiego.

Od 2001 r. z listy Platformy Obywatelskiej sprawuje mandat poselski. W Sejmie V kadencji przewodniczyła Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży. W listopadzie 2007 r. objęła stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej. W wyborach parlamentarnych w 2011 r. w okręgu gliwickim otrzymała ponad 42 tysiące głosów.

Krystyna Szumilas mieszka w powiecie gliwickim. Jest matką trójki dzieci i babcią dwóch wnuczek.

Poseł do Parlamentu Europejskiego

Jan KOZŁOWSKI

kozowski

Rodzice pochodzą z Wilna, do Polski przyjechali w 1945 roku, zatrzymując się w Wałczu (tam się urodziłem 1.01.1946), a w 1950 przenieśli się do Gdańska.

W Gdańsku-Wrzeszczu ukończyłem II Liceum Ogólnokształcące i w 1963 roku rozpocząłem studia na Politechnice Gdańskiej (Wydział Budowy Maszyn). Tytuł magistra inżyniera uzyskałem w 1969 roku i podjąłem pracę na uczelni, jako pracownik naukowo-dydaktyczny.

Mimo, iż praca ta sprawiała mi wiele satysfakcji (w 1971 roku otworzyłem przewód doktorski) musiałem w 1972 opuścić uczelnię na skutek interwencji Służby Bezpieczeństwa, która uznała, że jako członek organizacji antykomunistycznej „RUCH” nie mogę pracować z młodzieżą.

Rozpocząłem wówczas pracę w Centrum Techniki Okrętowej w Gdańsku, gdzie na stanowisku kierownika Pracowni Drgań i Akustyki pracowałem w latach 1972-1982.

W stanie wojennym nie podpisałem tzw. deklaracji lojalności i zostałem zwolniony z pracy.

Rozpocząłem wówczas działalność gospodarczą na własny rachunek w PSS Społem, WPHW Gdańsk, i wreszcie, jako dyrektor firmy produkcyjno-handlowej SYNCO.

Kolejny przełom w moim życiorysie to pierwsze demokratyczne wybory samorządowe.

W 1990 roku wybrany zostałem do Rady Miasta Sopotu, a następnie, w 1992 roku na Prezydenta Sopotu, którą to funkcję pełniłem przez dwie kadencje, tj. do 1998 roku.

W tymże roku, tworząc nowy rząd, Premier Jerzy Buzek powołał mnie na stanowisko podsekretarza stanu w Urzędzie Kultury Fizycznej i Turystyki. Funkcję tę pełniłem do 2001 roku.

Następnie przez rok pełniłem funkcję wicemarszałka województwa pomorskiego.
W 2002 roku wygrałem wybory do Sejmiku Województwa Pomorskiego i zostałem wybrany marszałkiem województwa, pełniłem tę funkcję przez kolejne dwie kadencje tj do roku 2010.

Moja droga polityczna związana była z Partią Konserwatywną (1992-1997), następnie ze Stronnictwem Konserwatywno-Ludowym (1997-2001) i wreszcie z Platformą Obywatelską, w której przez dwie kadencje pełniłem funkcje Przewodniczącego Zarządu Regionu Pomorskiego PO.

W tym czasie zostałem wybrany na Prezesa Związku Województw RP, otrzymałem też tzw. „Oskara Samorządowego”, tj. nagrodę im. G. Palki i nagrodę im. Franciszki Cegielskiej oraz zostałem wyróżniony tytułem Człowieka Roku Województwa Pomorskiego przez magazyn FORBES.

Z rąk Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego otrzymałem srebrny medal Gloria Artis, zostałem również odznaczony złotym odznaczeniem zasłużonego dla sportu i zasłużonego dla turystyki.
Ponadto od 1995 roku jestem Prezesem Towarzystwa Przyjaciół Sopotu a od 2000 roku Prezesem Polskiego Związku Rugby.

Jestem miłośnikiem malarstwa i muzyki, kibicem rugby oczywiście, koszykówki, siatkówki i piłki nożnej.

Sam chętnie relaksuję się jeżdżąc na nartach, na rowerze, pływając i, o ile czas pozwoli, grając w golfa.
Swoim zamiłowaniem do sportu próbuję zarazić (z sukcesem) swoich sześcioro wnucząt.

źródło: http://jankozlowski.pl

Marszałek Województwa Pomorskiego

Mieczysław STRUK

mieczyslaw_struk

6 grudnia 2010 roku wybrany ponownie na marszałka województwa pomorskiego. W poprzedniej III kadencji SWP od października 2005 roku sprawował funkcję wicemarszałka, a następnie od 22 lutego 2010 roku funkcję marszałka. Urodził się 1 stycznia 1961 roku w Jastarni. Jest absolwentem Wydziału Turystyki i Rekreacji Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Ukończył podyplomowe studia organizacji i zarządzania oraz integracji europejskiej na Uniwersytecie Gdańskim oraz 3 –letnie studia doktoranckie na Wydziale Zarządzania i Ekonomiki Usług Uniwersytetu Szczecińskiego. Od 1990 roku przez 12 lat był burmistrzem Jastarni, a od ponad 12 lat jest radnym Sejmiku Województwa Pomorskiego. W latach 1988-2002 był przewodniczącym Komisji Rewizyjnej, a w latach 2002-2005 przewodniczącym Komisji Strategii Rozwoju i Polityki Przestrzennej. Był współinicjatorem i przewodniczącym Zarządu Komunalnego Związku Gmin we Władysławowie. Jest współorganizatorem inwestycji ekologicznych, m. in. kompleksowego rozwiązania gospodarki wodno – ściekowej Półwyspu Helskiego i Zatoki Puckiej, projektu budowy ścieżek rowerowych wzdłuż Zatoki Puckiej, projektu budowy sieci przystani żeglarskich i wędkarskich oraz udostępnienia fortyfikacji wojennych dla turystów. Jest również propagatorem kultury północnych Kaszub i rybołówstwa bałtyckiego. Jest również laureatem nagrody im. Grzegorza Palki, tzw. samorządowego Oscara. Jest żonaty, ma dwie córki. Jest członkiem Platformy Obywatelskiej i Zrzeszenia Kaszubsko – Pomorskiego. Ma uprawnienia kapitana jachtowego i motorowodnego.

źródło: http://www.pomorskie.eu

Wojewoda Pomorski

Roman ZABOROWSKI

zaborowski

Roman Zaborowski urodził się w 1956 roku. Posiada dyplom magistra inżyniera budownictwa lądowego, który uzyskał w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Koszalinie. Ukończył studia podyplomowe o specjalności rachunkowość. Posiada specjalistyczną wiedzę dotyczącą gospodarki przestrzennej gmin, zarządzania oświatą oraz informatyki. Karierę zawodową rozpoczął w 1982 roku. Pracował jako nauczyciel matematyki, a następnie dyrektor Szkoły Podstawowej w Gostkowie. Od 1986 do 1988 był zatrudniony w Wydziale Oświaty Urzędu Miasta i Gminy w Bytowie jako wizytator sprawujący nadzór nad szkołami podstawowymi. W latach 1990-1994 pełnił funkcję starszego wizytatora w Delegaturze Kuratorium Oświaty w Bytowie.

W roku 1994 został powołany na stanowisko wiceburmistrza Bytowa. Funkcję tę sprawował osiem lat. Od 2006 roku zasiadał w fotelu Starosty Bytowskiego. W dniu 29 listopada 2007 roku otrzymał nominację na stanowisko Wojewody Pomorskiego.
Roman Zaborowski jest współzałożycielem stowarzyszenia „Nazaret” w Bytowie oraz aktywnym członkiem Zrzeszenia Kaszubsko – Pomorskiego. Angażuje się w działalność Ochotniczych Straży Pożarnych.
Jest żonaty, ma czworo dzieci. Interesuje się polityką i historią. Jest zwolennikiem aktywnego wypoczynku. Chętnie gra w piłkę nożną.

źródło: http://www.uw.gda.p

Scroll to Top